میخوام تو رو قسم بدم به جون هر چی عاشقه

به جون هر چی قلب صاف رنگ گل شقایقه

یه وقتی که من نبودم بی خبر از اینجا نری

بدون یه خدافظی پر نزنی تنها نری

یه موقعی فکر نکنی دلم واست تنگ نمیشه

فکر نکنی اگه بری زندگی کمرنگ نمیشه

اگه بری شبا چشام یه لحظه ام خواب ندارن

آسمونای آرزو یه قطره مهتاب ندارن

راستی دلت میاد بری؟ بدون من بری سفر؟

بدش فراموشم کنی برات بشم یه رهگذر؟

اصلا بگو که دوست داری اینجور دوست داشته باشم؟

اسم تو رو مثل گلا تو گلدونا کاشته باشم؟

حتی اگه دلت نخواد اسم تو , تو قلب منه

چهرهء تو یادم میاد وقتی که بارون میزنه

سهم من از شب شايد ستاره هايي باشد كه هميشه پنهان است.

و يا به قول قاصدك ها ستارهء من همان است كه پيدا نيست.

مي داني عشق چيست؟ آنچه از چشم تو تا عمق وجودم جاريست.

 درد مي داني چيست؟ آنچه از عشق تو در سينه تنگم باقيست

سكوت عشق برايم خيلئ سخت است

ائ خدائ من به من عاشق درمانده كمك كن

ائ خدا چگونه سكوت عشق را تحمل كنم

درحالئ كه ازاسيری عشق درحال مرگ به سر مئ برم

عشق يعني تا ابد فاني شدن
عشق يعني عابد و زاهد شدن
عشق يعني همچو ليلا خون شدن
یا چو مجنون راهی صحرا شدن
عشق یعنی تیشه فرهاد ها
عشق یعنی عالم فریاد ها
عشق یعنی زخم کوه بیستون
عشق یعنی ناله های درد و خون  
عشق یعنی در جهان رسوا شدن
عشق یعنی یکه و تنها شدن
عشق یعنی التماس و انتظار  
عشق یعنی تا ابد با من بمان

دوستت دارم
بی کسی رو برای سکوتش دوست دارم
سکوت رو برای آرامشش دوست دارم
و آرامش رو برای داشتن تو دوست دارم
و تو رو برای عشقت دوست دارم
عشقت رو برای به تو رسیدن دوست دارم
عشقت رو ، وجودت رو دوست دارم
ولی شاید تو ..........
منو دوست نداشته باشی
شاید ........
باید ........
حتما .......
احتمالا ......
وقتی که تو نیستی کدومش رو باور کنم
وقتی تو حرفام رو نمی شنوی
وقتی دوست داری جای من
جای من سکوت و تنهایی باشه
ولی باز می گم سکوتت رو
آرامشت رو ، عشقت رو
خودت رو دوست دارم و خواهم داشت

نمي بخشمت ....

 بخاطر تمام خنده هايي كه از صورتم گرفتي

بخاطر تمام غمهايي كه بر صورتم نشاندي

نمي بخشمت…

 بخاطر دلي كه برايم شكستي

 بخاطر احساسي كه برايم پرپر كردي

 نمي بخشمت ....

بخاطر زخمي كه بر وجودم نشاندي

  بخاطر نمكي كه بر زخمم گذاردي

 و مي بخشمت...

 بخاطر عشقي كه بر قلبم حك كردي

بي تو يك روز در اين فاصله ها خواهم مرد

 
مثل يك بيت ته قافيـــــه ها خواهم مــــــــرد

 
تـــــو كه رفتي همه ثانيه هـــا سايه شدنـــد

 
سايه در سايه آن ثانيه ها خـــواهم مــــــرد

 
شعله هــا بي تو زبـــي رنگي دريــــا گفـتند

 
موج در موج در اين خاطره ها خواهم مرد

 
گـــــم شدم در قـــدم دوري چشمان بهــــــار

 
بي تو يك روز در اين فاصله ها خواهم مرد!

سهراب : گفتي چشمها را بايد شست ! شستم ولي.....

گفتي جور ديگر بايد ديد! ديدم ولي.....

گفتي زبر باران بايد رفت رفتم ولي…..

او نه چشم هاي خيس و شسته ام را نه نگاه ديگرم را

 هيچکدام را نديد فقط در زير باران با طعنه اي خنديد و گفت :

ديوانه ي باران نديده

کهنه فروش داد ميزنه چراغ شکسته ميخريم.....

کفشاي پاره ميخريم ....

اسباب کهنه ميخريم…..

 
بي اختيار دادميزنم : کهنه فروش قلب شکسته ميخري ؟؟؟
 

هرشب از فریاد من بیدارند خلق

 اما... 

 چه سود آنکه باید بشنود بیدار نیست
 

خانه خراب تو شدم به سوي من روانه شو

سجده به عشقت مي زنم منجي جاودانه شو

اي كوه پر غرور من سنگ صبور تو منم

اي لحظه ساز  عاشقي عاشق باتو بودنم

روشنترين ستاره ام مي خواهمت مي خواهمت

تو  ماندگاري بر  دلم مي دانمت  مي دانمت

اي همه وجود من نبود تو نبود من

رفتنت لحظه ی آخر واسه من هنوز سواله

دیدن دوباره ی تو فقط تو خواب و خیاله

لحظه های آخر تو توی قلب من میمونه

میترسم وقتی که نیستی دل من طاقت نیاره...

تو دیگه رفتی که رفتی نمیای پیشم میدونم

اشک من در چشم من طوفان غم دارد

ولی...

خنده بر لب میزنم تا کس نداند راز من

خوشا دردی که درمانش تو باشی

 خوشا راهی که پایانش تو باشی

 خوشا چشمی که رخسار تو بیند

      خوشا ملکی که سلطانش تو باشی

عاقبت از عشق تو خاك كليسا ميشوم

ميكشم دست از مسلماني مسيحا ميشوم

انقدربنشينم در كشتي عشقت روز و شب

يا به عشقت ميرسم يا غرق دريا ميشوم

                         عاشق آن است که از عشق تو ديوانه شود

در مكتب ما رسم فراموشي نيست.

در مسلك ما عشق هم آغوشي نيست.

مهر تو اگر به هستي ما افتد.

هرگز به سرش خيال خاموشي نيست

رندي را گفتند . درد بي درمان چيست

گفت . غم عشق

پرسيدند . غم عشق چگونه طاقت فرسا شود

گفت . در فراق يار

گفتند . فراق يار چگونه جلوه گري کند

گفت . با آه جگر سوز

پرسيدند . جانکاه تر از غم عشق و فراق يار وسوز جگر

گفت . آن است که عاشق از ابراز عشق به معشوقش درماند

گفتند . چه سازد عاشقي که به اين درد مبتلا ست

گفت . تنها بماند و بسوزد و بسازد

پرسيدند .حاصل سوختن و ساختن

گفت . مرگ جان و حيات جسم . . . بميرد قبل از آنکه بميرد

گفتند . چگونه

گفت . درموت جسم فاني شود و روح باقيست..

اما عاشق سينه سوخته ناتوان را روح بميرد و جسم در حيات

پرسيدند . اگر في الحال خرقه تهي کند

گفت . جاودانه در بهشت خواهد ماند

گفتند . نطقی که برازنده سنگ مزارش باشد

گفت . بر سر تربت ما چون گذري همت خواه

که زيارتگه رندان جهان خواهد شد

کاش آسمان حرف کویر را میفهمید و اشک خود را نثار گونه های خشکش میکرد.

کاش واژه ی حقیقت آنقدر با دلها صمیمی بود که برای بیان آن نیازی به شهامت نبود.

کاش دلها آنقدر خالص بودند که دعا قبل از پایین آمدن دست ها مستجاب می شد.

کاش شمع حقیقت را در تقلای بال پر سوز پروانه میدید و او را باور میکرد.

کاش مهتاب با کوچه های تاریک و شب آشنا بود.

کاشبهار آنقدر طولانی بود که باغ را به دست خزان نمی سپرد.

و......

کاش جدایی معنی عاطفه را میفهمید

حرف دل....

من خنده ام را به همه آموختم و قطرات اشک را از گو نه هایم پاک کردم من سعادت را با

 خنده ام به همه نشان دادم اما هیچ کس ندید که من بیشتر از همه می گریم حتی در آن

لحظات که صدای خنده ام همه را به خنده وا داشت همه را شاد کرد.

اما هیچ کس ندید که غمگین تر از همه من هستم ودنیای پر خون دلم را پیش هیچ کس

 نگشودم و قطرات اشک را پاک کردم در حالیکه آن چنان در دل می گریستم که اگر کسی

 گوش به گریه ام میداد هرگز گریستن را فراموش نمی کرد .هیچ کس نفهمید در پس این

 چهره شاد دل پر درد خود را در سینه ام پنهان کرده ام همه در حالیکه شادی را از من می

 آموختند از کنار دل پر دردم بی صدا و آرام گذشتند.

تمنا

در نگاهت خوانده ام غرق تمنایی هنوز

                            گرچه در جمعی ولی تنهای تنهایی هنوز

بی تو امشب گریه ام با من غریبی میکند

                           دیده در راه است چشمانم که باز آیی هنوز

بگذار فراموش کنم                         که من از تو هیچ چیز ندارم

حتی یک قاب خالی ازعکس

 بگذار فراموش کنم که دیگر کنج خانه قلب من خالی است

خالی از وجود تو

بگذار فراموش کنم  که من دیروز بعد از غروب نگاهت در خزان بهار مردم

من خالی از وجود تو شدم و هنوز نمیدانم چرا ؟؟؟

بگذار فراموش کنم

تو کیستی؟                             و برای چه آمده بودی!!!

بگذار بهار دوباره خودم شوم

بدون تو. بدون خیال تو و بدون نگاه تو

بگذار ترانه های لحظه هایم شوم               با خودم یکی شوم

 و از پله های بهار بالا روم                 تا بهاری شوم

بگذار فراموش کنم که با تو چه بوده ام !                  

و بی تو چه هستم!

                     بگذار برای همیشه فراموشت کنم.....

وقتی تو رفتی عاشقانه ترین شعر را بری تو سرودم

عاشقانه ترین درد را برای تو کشیدم

زیبا ترین گریه را برای تو کردم

و بالاترین محبت یعنی عشقم را نثارت کردم

تا روزی که به نزدیکی یک نسیم دل انگیز برگردی

تا دوباره برایم لبخند بزنی

و برایم سخن بگویی از زیبایی آسمان و درخشش آفتاب و ریزش باران

بگویی...!!!

هنگامي كه آئينه نام تو را فرياد مي زند وبربلنداي قدومت بوسه مي زند مي خواهم

صفحات متنافر زندگي ام را با وجودت عطرآگين كننم و سرنوشت خويش را به دستهاي پر

 مهرتوبسپارم

اي مفعول فعل اشك

اي مدرس مدرسه عشق

اي تاريخ سالهاي خوب

تو رفتي و مثلث زندگي شكست

تورفتي و من هنوز با بهترين خاطره ها تورا به ياد مي آور

روزي هزار بار بر صفحه دل بنويس:ميان بود و نبودش

تنها يک حرف فاصله است!

به همين سادگي!

و من.... روز و شب جريمه سنگين رفتنت را پرداختم!

 و جز دل که روزي هزار بار خراش افتاد،

کسي نفهميد که از ب بودنت ،تا ن نبودت فاصله تا بي نهايت بود .

عاشقي را شرط اول ناله وفرياد نيست.

تا کسي از جان شيرين نگذرد ، فرهاد نيست .

عاشقي مقدورهر عياش نيست .

غم کشيدن صنعـت نقاش نیست.

می خواهم کسی را بی یابم که همانندتو باشد.

می دانم کسی را نخواهم یافت.

می دانم تـنها خواهم بود.

و تـنها این آرزو می ماند با من.

تا...